Pełnomocnictwo według kodeksu cywilnego [DRUK NA ŻYCZENIE]

FRAGMENT RECENZJI książki: Pełnomocnictwo według kodeksu cywilnego, Marcin Smyk, Oficyna Wolters Kluwer business, Warszawa 2010, 452 s.
zamieszczonej w: KWARTALNIK PRAWA PRYWATNEGO RokXX: 2011, z. 3 ISSN 1230-7173


"1. Fakt ukazania się monografii poświęconej pełnomocnictwu należy przyjąć z uznaniem z kilku powodów: dotyczy ona instytucji, której wagę we współczesnym obrocie trudno przecenić; poprzednie monograficzne opracowanie pełnomocnictwa powstało pod rządem przepisów ogólnych prawa cywilnego z 1950 r. i opublikowane zostało blisko 50 lat temu [1]; praca prezentuje wysoki poziom merytoryczny i redakcyjny; wyrażane lub aprobowane przez autora poglądy na temat badanej instytucji nie zawsze są bezsporne, co skłania do podjęcia z nimi dyskusji, rzecz jasna w ograniczonym zakresie.

2. Praca Marcina Smyka jest poświęcona pełnomocnictwu w obowiązującym prawie polskim. Rozważania o legis latae poprzedzają krótkie (co bynajmniej nie jest ich wadą) uwagi historyczne. Obejmują one - poza wzmianką na temat zastępstwa (a właściwie braku zastępstwa) w prawie rzymskim i innych prawach antycznych - informację o unormowaniach pełnomocnictwa w ustawodawstwach obowiązujących w poszczególnych częściach naszego kraju przed wejściem w życie kodeksu zobowiązań. Po tej relacji autor przedstawia rozwiązania dotyczące pełnomocnictwa w kodeksie zobowiązań i w przepisach ogólnych prawa cywilnego z 1950 r. Opis tych uregulowań ma, oczywiście, nie tylko walor historyczny; unormowanie bowiem tej instytucji w kodeksie cywilnym jest w zdecydowanej części - co podkreśla autor - kontynuacją tych wcześniejszych regulacji. W tym samym rozdziale dokonany został przegląd teorii pełnomocnictwa, stanowiących dorobek przede wszystkim niemieckiej nauki prawa; ze wskazaniem na decydujące znaczenie - dla kształtowania rozwiązań normatywnych dotyczących przedstawicielstwa we współczesnych ustawodawstwach, także w polskim, i dla rozwoju nauki o przedstawicielstwie - teorii reprezentacji. Bez wątpienia trafne przekonanie autora, iż na ukształtowanie pełnomocnictwa w prawie polskim istotny wpływ miały oparte na teorii reprezentacji rozwiązania przyjęte w niemieckim kodeksie cywilnym z 1896 r., znalazło wyraz na wielu stronach recenzowanej monografii. Autor nader często, rzec by można standardowo, odwołuje się do uregulowań tego kodeksu i do wypowiedzi na temat pełnomocnictwa (przedstawicielstwa) w doktrynie niemieckiej, co ze względu na wspomniane filiacje między prawem polskim i niemieckim jest metodą badawczą jak najbardziej uprawnioną i stanowi adekwatne narzędzie w rozwiązywaniu problemów dogmatycznych pełnomocnictwa w polskim kodeksie cywilnym."

[...]