Analiza dzieł Freuda zajmuje w dorobku Kreutza miejsce szczególne. Jest reprezentatywna w sensie jakościowym, ponieważ skupia w jednym miejscu najważniejsze cechy jego sposobu myślenia: przywiązanie do definicji, nieufność wobec pojęć wieloznacznych, zainteresowanie strukturą osobowości, wiarę w potrzebę badania jednostkowego życia psychicznego oraz przekonanie, że psychologia nie może zrezygnować z introspekcyjnego opisu przeżyć.

Freud interesuje Mieczysława Kreutza nie jako twórca jednej z wielu szkół terapeutycznych, ale jako autor wielkiej teorii osobowości, nieświadomości i popędów, a więc jako ktoś, kto wkracza bezpośrednio na teren fundamentalnych pytań psychologii. Zarazem jednak właśnie dlatego Freud staje się dla Kreutza przedmiotem krytyki szczególnie wymagającej. Kreutz oczekuje, że rozmiarowi roszczeń teoretycznych będzie odpowiadał analogiczny poziom ścisłości pojęciowej i metodologicznej.