W chwili przystąpienia Włoch do II wojny światowej, kraj ten posiadał jedną z największych i najbardziej nowoczesnych flot wojennych świata, panującą jak się wydawało, w basenie śródziemnomorskim. W ciągu kilku miesięcy jej siła zostało poważnie nadwyrężona. Stało się tak nie tyle z braku wyposażenia, sporów kompetencyjnych między sztabami czy nieudolności dowódców, ile z zachłanności przedstawicieli faszystowskiego reżimu. Bowiem wywiad brytyjski potrafił bez większych trudności zdobyć agentów w samym sztabie marynarki włoskiej. Współpracując z aliantami nie kierowali się oni bynajmniej miłością wolności i demokracji czy wrogością do faszyzmu, lecz jedynie chęcią zdobycia pieniędzy.