Monografia jest próbą kompleksowego przedstawienia kontratypu ryzyka sportowego jako instytucji zwalniającej od odpowiedzialności karnej. Przeanalizowano w niej kluczowe dla tej tematyki problemy i wskazano sposoby ich rozwiązania, dążąc przy tym do utrzymania spójności na gruncie teoretycznym. Autor omawia prawnokarne związki ryzyka i sportu, szczególną uwagę poświęcając możliwościom wykorzystywania kontratypów pozaustawowych. Przedstawia własne spojrzenie na przesłanki służące wyznaczeniu granic tytułowej figury prawa karnego oraz prezentuje skutki prawne wynikające z jej stosowania. Treści zawarte w pracy mogą zainteresować wszystkich zastanawiających się, dlaczego bójka pseudokibiców na gołe pięści znajduje się w sferze zainteresowania organów ścigania, podczas gdy skomercjalizowana konfrontacja prowadzona w bliskiej temu formule już nie, i czy tak być powinno.