Prawda: z odległości ponad tysiąca sześciuset kilometrów obserwowałem na ekranie telefonu, jak dwóch mężczyzn morduje moją żonę. I nie mogłem jej uratować. Pochłonięty nienawiścią i wściekłością przez cztery lata uciekałem od wspomnień. Dopóki pewna kobieta nie dała mi powodu, bym przestał. Cora żyła w koszmarze, ale siłą woli przemieniła go w coś pięknego. Jej uśmiech potrafił poruszyć najmroczniejszą duszę. I jednym spojrzeniem zniszczyła moją. Kłamstwo: byłem tam tylko po to, by zacząć od nowa. Kłamstwo: nie miałem pojęcia, w co się pakuję. Kłamstwo: nie mogłem też nic zrobić, żeby ją uratować. Ale tak już jest z kłamstwami, że prędzej czy później wychodzą na jaw.