Najtrudniej wyrwać się z więzienia, które nosi się w sobie. P. od dziecka żyje według cudzych zasad. Uczy się, że na miłość trzeba zasłużyć, a o własnych potrzebach lepiej nie wspominać. Głos matki słyszy w głowie częściej niż własne myśli i z czasem przestaje je od siebie odróżniać. W dorosłość wchodzi z depresją, która odbiera siły nawet do najprostszych codziennych czynności. Szuka ukojenia w używkach, ale każda przynosi je tylko na chwilę. Patrzy na ludzi, którzy potrafią kochać, śmiać się i po prostu żyć. Sam nie umie zrobić nawet kroku w ich stronę. Jemu zostają cztery ściany i powoli gasnąca nadzieja, że kiedyś będzie inaczej. Czy zdoła usłyszeć własny głos, gdy przez całe życie uczono go milczeć?