Współczesny sektor bankowy funkcjonuje w warunkach dynamicznych przemian gospodarczych, technologicznych i geopolitycznych, które wymuszają na bankach nieustane dostosowywanie się do zachodzących zmian. Jednocześnie banki muszą budować odporność na kryzysy i szoki zewnętrzne. Kryzys finansowy z 2008 r., pandemia COVID-19, a także ryzyko geopolityczne związane z atakiem Rosji na Ukrainę mocno wpłynęły na stabilność i rentowność sektora bankowego w Polsce i innych krajach Unii Europejskiej. Monografia analizuje kluczowe wyzwania i szoki, z którymi mierzyły się banki w krajach UE w ostatnich dwóch dekadach. Autorzy wykazali, że w następstwie zmian regulacyjnych, strukturalnych i instytucjonalnych po globalnym kryzysie finansowym z 2008 r., w tym dzięki wdrożeniu projektu unii bankowej, banki w krajach Unii Europejskiej stały się znacznie bardziej odporne na wstrząsy. Zarówno analiza teoretyczna, jak i badanie modelowe potwierdziły tezę, że sektor bankowy w krajach UE jest w dobrej kondycji i wykazał się stabilnością w obliczu niepewnego otoczenia zewnętrznego oraz zdolnością do dalszego wspierania gospodarki mimo znacznych obciążeń, także fiskalnych.