Agenor Gołuchowski młodszy (1849–1921) był polskim politykiem i dyplomatą, synem „ojca autonomii galicyjskiej”. W latach 1895–1906 piastował stanowisko ministra spraw zagranicznych Austro-Węgier. Książka jest pierwszą biografią Gołuchowskiego, przedstawiającą jego życie i karierę. Opisuje dzieciństwo spędzone w rodzinnej Skale i Lwowie, początkową karierę dyplomatyczną w Berlinie, Paryżu i Bukareszcie, małżeństwo z francuską księżniczką Murat (prawnuczką Joachima Murata, króla Neapolu, i Marii Bonaparte), powołanie przez cesarza Franciszka Józefa I na stanowisko ministerialne, jedenaście lat kierowania dyplomacją monarchii cesarsko-królewskiej, a także emeryturę i działalność na rzecz trializmu w czasie I wojny światowej. Biografia kończy się opisem ostatnich lat życia Gołuchowskiego, spędzonych w nowej powojennej rzeczywistości II Rzeczypospolitej. Książka nie tylko przedstawia życiorys Gołuchowskiego, ale również stara się odpowiedzieć na pytania, jakim był człowiekiem, dyplomatą oraz jakim Polakiem.