Środki przymusu bezpośredniego

Środki przymusu bezpośredniego to określone w ustawie z dnia 24 maja 2013 roku o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej czynności, przedmioty i metody za pomocą których wywierana jest presja (powodowanie bólu fizycznego oraz dyskomfortu psychicznego), powodująca konieczność działania wbrew własnej woli osób i zwierząt. Strażnicy straży gminnych (miejskich) chroniący porządek publiczny na terenie gminy z mocy prawa zostali uprawnieni do używania lub wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej.

Użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego ma na celu obezwładnienie osoby lub zwierzęcia w celu uzyskania określonego prawem zachowania. Przez obezwładnienie należy rozumieć pozbawienie swobody ruchów lub spowodowanie odwracalnej, krótkotrwałej dysfunkcji kończyn lub zmysłów w celu wyeliminowania zagrożenia ze strony osoby lub zwierzęcia lub przełamania oporu osoby niepodporządkowującej się poleceniom wydanym na podstawie prawa.

Rodzaje środków przymusu bezpośredniego:

1. Fizyczne, techniczne i chemiczne środki służące do obezwładniania,
2. Pałki służbowe,
3. Wodne środki obezwładniające,
4. Psy i konie służbowe,
5. Pociski niepenetracyjne.

Policjanci mogą stosować wymienione środki przymusu bezpośredniego, aby osiągnąć efekt w postaci podporządkowania się wydanym poleceniom. Rolą funkcjonariusza jest kierowanie się zasadą minimalizacji skutków oraz dostosowywanie odpowiednich środków przymusu do zaistniałej sytuacji.