Facebook
Kategorie
Kategorie
Glosa - Prawo Gospodarcze w Orzeczeniach,
-{{ prices.discount }}%
{{ prices.label }}
Bestseller
Nowość
Promocja!
Zapowiedź

Glosa - Prawo Gospodarcze w Orzeczeniach i Komentarzach (Nr 2/2017 (171))

Wydawana od 1995 roku. Wyjaśnia kontrowersje wynikające z praktycznego stosowania przepisów ustaw: Prawo Działalności Gospodarczej, Prawo Bankowe, o Finansach Publicznych, o Krajowym Rejestrze Sądowym, o Własności Przemysłowej oraz ustaw podatkowych.

Przejdź do prenumeraty
Wybierz inny numer czasopisma
Rok
Wybierz wersję
{{ prices.promotion_brutto }} zł
Cena regularna: {{ prices.brutto }} zł
{{ prices.brutto }} zł
Produkt został dodany do koszyka Idź do koszyka
Produkt został dodany do schowka Idź do schowka
Chwilowo niedostępny
Darmowa dostawa
{{ content.realization.name }}
Darmowa dostawa
{{ content.realization.name }}

Opis produktu

"Glosa. Prawo Gospodarcze w orzeczeniach i komentarzach" jest wydawana od 1995 r. W glosach i przeglądach orzecznictwa wyjaśnia kontrowersje wynikające z praktycznego stosowania przepisów takich ustaw, jak prawo działalności gospodarczej, prawo bankowe, prawo finansach publicznych, o Krajowym Rejestrze Sądowym, prawo własności przemysłowej, prawo ochrony konkurencji i konsumentów oraz ustaw podatkowych.
Kwartalnik "Glosa" zawiera glosy i tematyczne przeglądy orzecznictwa dotyczących różnych dziedzin prawa gospodarczego. Komentarze te są tworzone przez najlepszych prawników - profesorów, doktorów, sędziów, radców prawnych i adwokatów, czyli zarówno naukowców, jak i praktyków zajmujących się prawnymi uwarunkowaniami obrotu gospodarczego w Polsce oraz w krajach Unii Europejskiej, a ich zawartość merytoryczna i przydatność dla rozwoju nauki i praktyki prawniczej jest weryfikowana i opiniowana przez grono wybitnych recenzentów z danej dziedzi...

"Glosa. Prawo Gospodarcze w orzeczeniach i komentarzach" jest wydawana od 1995 r. W glosach i przeglądach orzecznictwa wyjaśnia kontrowersje wynikające z praktycznego stosowania przepisów takich ustaw, jak prawo działalności gospodarczej, prawo bankowe, prawo finansach publicznych, o Krajowym Rejestrze Sądowym, prawo własności przemysłowej, prawo ochrony konkurencji i konsumentów oraz ustaw podatkowych.
Kwartalnik "Glosa" zawiera glosy i tematyczne przeglądy orzecznictwa dotyczących różnych dziedzin prawa gospodarczego. Komentarze te są tworzone przez najlepszych prawników - profesorów, doktorów, sędziów, radców prawnych i adwokatów, czyli zarówno naukowców, jak i praktyków zajmujących się prawnymi uwarunkowaniami obrotu gospodarczego w Polsce oraz w krajach Unii Europejskiej, a ich zawartość merytoryczna i przydatność dla rozwoju nauki i praktyki prawniczej jest weryfikowana i opiniowana przez grono wybitnych recenzentów z danej dziedziny prawa.
Wszystkie publikacje są weryfikowane i opiniowane przez grono wybitnych recenzentów zajmujących się daną dziedziną prawa oraz Kolegium Redakcyjne i Radę Programową składającą się z niekwestionowanych autorytetów prawniczych.

ZAWIERA:
- aktualne i przełomowe orzeczenia NSA, SN i TK;
- glosy i komentarze dotyczące m.in.: podatków, ceł, kontroli skarbowej;
- przegląd orzecznictwa;
- wyjaśnienia i interpretacje Ministerstwa Finansów, Narodowego Banku Polskiego, Ministerstwa Gospodarki.

ADRESACI:
prawnicy, przedsiębiorcy i bankowcy.

RozwińZwiń

Spis treści

Rozwiń Zwiń



PRAWO HANDLOWE

Paweł Popardowski

str. 5

Małgorzata Sekuła-Leleno

str. 17

Aleksander Chłopecki

str. 33

Jacek Jastrzębski

str. 39

Jacek Krauss

str. 50

Jakub Horoch

str. 58

Anna Grzywińska-Okoń

str. 64

Radek Rafał Wasilewski

str. 70

WŁASNOŚĆ INTELEKTUALNA

Karolina Sztobryn

str. 78

OCHRONA KONKURENCJI

Grzegorz Materna

str. 87

Magdalena Knapp

str. 97

PODATKI

Maciej Wojtuń

str. 104

Grzegorz Borkowski

str. 117

VARIA

Marcin Mazur

str. 123

Table of Contents & Abstracts
str. 133




Paweł Popardowski
Spółdzielnie w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego
Niniejszy przegląd orzecznictwa skupiać się będzie na prezentacji najnowszych wypowiedzi Sądu Najwyższego (SN) dotyczących wykładni przepisów ustawy z 16.09.1982 r. - Prawo spółdzielcze. Analiza dorobku orzeczniczego SN z lat 2014-2016 wskazuje, że pomimo uprzednio licznie wyrażanych w doktrynie i judykaturze wypowiedzi w interesującej nas materii nadal można wskazać te obszary problemowe, które wzbudzają istotne wątpliwości interpretacyjne. Z perspektywy orzecznictwa SN dotyczy to przede wszystkim zagadnień związanych z zaskarżaniem uchwał organów spółdzielni oraz problematyką podziału spółdzielni. Intensywność występowania wskazanych zagadnień problemowych, która ukazuje jednocześnie na ich istotne znaczenie w praktyce funkcjonowania spółdzielni, uzasadnia ich szersze omówienie w ramach przeglądów orzecznictwa publikowanych na łamach kwartalnika "Glosa". W przeglądzie przedstawionych zostanie sześć orzeczeń SN z lat 2014-2016 dotyczących podziału i zaskarżania uchwał spółdzielni. Prowadzona analiza skupiać się będzie na wykładni przepisów ustawy - Prawo spółdzielcze. Z tego też względu w przeglądzie pominięto te orzeczenia SN wydane we wskazanym okresie, które bezpośrednio odnosiły się do zagadnień problemowych dotyczących funkcjonowania spółdzielni mieszkaniowych i wiązały się z interpretacją przepisów ustawy z 15.12.2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych.

Początek strony


Małgorzata Sekuła-Leleno
Prawo zamówień publicznych w orzecznictwie Sądu Najwyższego
Problematyka prawa zamówień publicznych stanowi istotny obszar działalności orzeczniczej sądów, w tym także - z uwagi na różnorodność problemów prawnych i ich niewątpliwą doniosłość prawną - Sądu Najwyższego (SN). W tym kontekście wypowiedzi SN mają fundamentalne znaczenie z punktu widzenia praktyki i stosowania prawa. Prezentacja dorobku SN pozwoli na pokazanie zasadniczych problemów interpretacyjnych, jakie ujawniają się na gruncie stosowania ustawy z 29.01.2004 r. - Prawo zamówień publicznych. Przegląd obejmuje analizę orzeczeń wydanych w latach 2014-2016 (pierwsze półrocze). Pokazuje, że wykładnia przepisów Prawa zamówień publicznych jest bez wątpienia przedmiotem licznych kontrowersji, co stanowi odbicie również w orzecznictwie sądów powszechnych i SN.

Początek strony


Aleksander Chłopecki
Szkoda z tytułu utraty wartości instrumentu finansowego
Glosowane orzeczenie zawiera tezę, że nie można określić wysokości szkody związanej z posiadanym instrumentem finansowym, o ile potencjalnie poszkodowany instrument finansowy znajduje się nadal w jego posiadaniu. Wynika to z poglądu, że dopiero zbycie danego instrumentu finansowego powoduje powstanie "zrealizowanej" straty. Do momentu tego zbycia istnieje - zdaniem orzekającego Sądu - zarówno możliwość straty, jak i zysku ze zbycia instrumentu finansowego. Zdaniem glosatora, ujęcie takie nie może być traktowane jako reguła. Może się ono sprawdzić w pewnych przypadkach. W innych jednak - np. wobec braku płynności rozumianego jako praktyczna niemożność lub ograniczona możliwość zbycia danego instrumentu finansowego - teza zawarta w glosowanym orzeczeniu nie jest prawdziwa. W omawianym orzeczeniu dyskusyjna jest również skuteczność nabycia jednostek uczestnictwa na rachunek i w imieniu powoda, a także konsekwencje naruszenia obowiązków informacyjnych przez zbywającego te jednostki.
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 16.04.2014 r., VI ACa 1284/13
Nie można określić wysokości szkody związanej z nabyciem jednostek uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym otwartym ze względu na zmienną wartość tych jednostek w sytuacji, w której powód w dalszym ciągu dysponuje tymi jednostkami.

Początek strony


Jacek Jastrzębski
Klauzula gwarancyjna w umowie przedwstępnej
Komentowane orzeczenie dotyczy budzącej spore zainteresowanie w najnowszym piśmiennictwie problematyki umów gwarancyjnych. Dający się odnotować w ostatnim czasie istotny wzrost uwagi poświęcanej tym zagadnieniom w naturalny sposób sprzyja rozwojowi związanego z nimi instrumentarium prawniczego oraz formowaniu pojęć i konstrukcji. Zarazem uzasadnienie glosowanego wyroku zawiera - mimo braku definitywnego przesądzenia kwestii leżących u podstaw rozstrzygnięć sądów meriti - oprócz spostrzeżeń trafnych, także szereg tez i sformułowań, które budzą wątpliwości, a co za tym idzie - wymagają komentarza, gdyż mogą wpłynąć na kształtującą się koncepcję umowy gwarancyjnej. Jak wiadomo, same tezy orzeczeń Sądu Najwyższego (SN), a nawet stwierdzenia zawarte w ich uzasadnieniach, potrafią odrywać się od konkretnego rozstrzygnięcia i żyć własnym życiem, kształtując dalszą judykaturę lub poglądy doktryny. Stąd, abstrahując nawet od rozstrzygnięcia konkretnego przypadku, warto odnieść się do tych stwierdzeń z uzasadnienia komentowanego orzeczenia, które nasuwają zastrzeżenia. Wypada zaznaczyć, że uzasadnienie zawiera także sformułowania zasługujące na aprobatę, które również zostaną zasygnalizowane w glosie. Niemniej jednak celem glosy jest przede wszystkim zwrócenie uwagi na wątpliwości pojawiające się w związku z niektórymi tezami SN.
Wyrok Sądu Najwyższego z 6.03.2015 r., III CSK 155/14
Brak przyczyny prawnej umowy przedwstępnej powoduje niepowstanie (ustanie) obowiązku wynikającego z gwarancji zawarcia umowy przyrzeczonej.

Początek strony


Jacek Krauss
Dopuszczalność ograniczenia zakresu użytkowania przez wyłączenie uprawnienia użytkownika do pobierania pożytków
Glosa krytycznie ocenia możliwość wyłączenia uprawnienia użytkownika do pobierania pożytków jako sposób ograniczenia zakresu użytkowania. Narusza to bowiem istotę prawa użytkowania i jest przez to nieważne. Glosa przytacza argumenty, że ograniczenie prawa użytkowania przez eliminację prawa pobierania pożytków jest sprzeczne z art. 252 Kodeksu cywilnego. Tej oceny nie zmienia fakt, że przedmiotem użytkowania w sprawie był udział w spółce z o.o. W takim wypadku zgodnie z art. 265 § 2 k.c. stosuje się odpowiednio przepisy o użytkowaniu rzeczy, ale to odpowiednie stosowanie nie może naruszyć natury użytkowania jako prawa rzeczowego. Tymczasem Sąd Najwyższy (SN) zastosował rozumowanie, którego nie można aprobować: przy braku pożytków naturalnych udziału można wyłączyć pożytki cywilne w całości, co pozwala na wyłączenie pożytków w ogóle. Tym samym użytkowanie udziału polegałoby wyłącznie na wykonywaniu prawa głosu (prawo używania udziału). Glosa krytycznie ocenia tak rozumiane prawo użytkowania, wywodząc, że poza wyjątkiem określonym w art. 187 § 2 Kodeksu spółek handlowych prawa udziałowe nie mogą podlegać rozszczepieniu, a zatem rozporządzenie udziałem przez rozporządzenie samym prawem głosu jest bezwzględnie nieważne. Za wysoce dyskusyjne należałoby przyjąć także uznanie - w razie nieważności użytkowania - ważności jedynie stosunku obligacyjnego, np. dzierżawy. Kodeks spółek handlowych pozwala bowiem na legitymację wobec spółki tylko tych osób, które nabyły uprawnienia na podstawie wskazanych rozporządzeń (zbycie, użytkowanie, zastaw).
Wyrok Sądu Najwyższego z 6.11.2014 r., II CSK 53/14
W umowie ustanawiającej użytkowanie udziałów w spółce z o.o. jest dopuszczalne ograniczenie zakresu użytkowani a przez wyłączenie uprawnienia użytkownika do pobierania pożytków.

Początek strony


Jakub Horoch
Zakres podmiotowy dłuższego terminu przedawnienia roszczeń wywodzonych z czynów niedozwolonych
Sąd Najwyższy (SN) w wyroku z 27.05.2015 r. uznał, że dłuższy okres przedawnienia roszczeń odszkodowawczych, o którym mowa w art. 442(1) § 2 Kodeksu cywilnego, ma zastosowanie do roszczeń kierowanych wobec podmiotu niebędącego sprawcą przestępstwa wtedy, gdy bezpośrednio z przepisu wynika, że jedną z przesłanek jego własnej odpowiedzialności deliktowej jest czyn niedozwolony innej osoby, będący przestępstwem. Jest to stanowisko zasługujące na aprobatę. Nie można jednak zgodzić się z tezą SN, że w przypadku gdy osoba odpowiedzialna na zasadzie ryzyka za zawiniony czyn cudzy odpowiada w danej sytuacji również za czyn własny, który już nie ma charakteru przestępczego, to wówczas zastosowanie znajdzie jedynie krótszy okres przedawnienia, tj. z art. 442(1) § 1 k.c.
Wyrok Sądu Najwyższego z 27.05.2015 r., II CSK 488/14
Wydłużenie terminu przedawnienia w art. 442 § 2 k.c. (obecnie art. 442(1) § 2 k.c.) dotyczy zarówno roszczenia odszkodowawczego kierowanego przeciwko sprawcy szkody, jak i osobie zobowiązanej do naprawienia szkody wyrządzonej cudzym czynem niedozwolonym, będącym zbrodnią lub występkiem. Niemniej należy odróżnić sytuację, w której równolegle obok sprawcy szkody za jego (cudzy) czyn odpowiada inna osoba, od takiej, w której, oprócz sprawcy, odpowiada inna osoba zarówno za czyn cudzy, jak i za czyn własny. Tożsamość zdarzenia prawnego, powodującego powstanie szkody, skutkuje (...) tym, że roszczenia odszkodowawcze wobec sprawcy przestępstwa i osoby odpowiedzialnej deliktowo za cudzy czyn przestępczy przedawniają się w jednym wydłużonym terminie. Takiej tożsamości brak, jeżeli źródłem szkody jest delikt własny pozwanego, niebędący jednocześnie jego przestępstwem.

Początek strony


Anna Grzywińska-Okoń
Stosowanie przepisów dotyczących likwidacji spółki osobowej do procedury rozwiązania spółki bez przeprowadzenia likwidacji
Glosowane orzeczenie odnosi się do wątpliwości, które pojawiają się w związku z interpretacją przepisów dotyczących rozwiązania spółki osobowej bez przeprowadzenia likwidacji. Zgodnie z art. 67 Kodeksu spółek handlowych w przypadkach określonych w tej ustawie należy przeprowadzić likwidację, chyba że wspólnicy uzgodnili inny sposób zakończenia działalności spółki. Ustawodawca nie uregulował w żaden sposób procedury, według której miałoby się toczyć takie postępowanie ukierunkowane na zakończenie działalności spółki. W związku z powyższym w orzecznictwie pojawiły się poglądy, zgodnie z którymi do takiego postępowania należy stosować art. 82 i 83 k.s.h., przewidujące obowiązek rozliczenia się ze wspólnikami i wierzycielami spółki osobowej w przypadku jej likwidacji. W glosowanym orzeczeniu Sąd Najwyższy (SN) przedstawił argumenty, które przemawiają za brakiem obowiązku stosowania powyższych przepisów dotyczących likwidacji spółki osobowej do rozwiązania spółki osobowej bez przeprowadzenia likwidacji.
Postanowienie Sądu Najwyższego z 5.05.2016 r., II CSK 573/15
Przepisów art. 82 i 83 w związku z art. 67 § 1 i art. 103 k.s.h. nie stosuje się do rozwiązywania spółki komandytowej bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego.

Początek strony


Radek Rafał Wasilewski
Wpis do Krajowego Rejestru Sądowego jako fakt powszechnie znany
Teza sformułowana przez Sąd Najwyższy (SN) do komentowanego postanowienia wyraża pogląd, że wpisy do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), podlegające obowiązkowemu ogłoszeniu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (MSiG), są na gruncie postępowania cywilnego faktami powszechnie znanymi (art. 228 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego). W poczynionych rozważaniach SN nie przedstawił głębszej analizy prawnej powyższego stanowiska. Rozpatrując charakter dowodowy wpisów do KRS w świetle teorii faktów powszechnie znanych, uznać należy, że wbrew stanowisku SN wpisy do KRS nie odpowiadają kategorii faktów powszechnie znanych. Fakty notoryjne opierają się bowiem na kryterium powszechnej znajomości i obiektywnej prawdziwości. W przypadku wpisów do KRS - w świetle dyrektywalnej koncepcji wykładni prawa - została natomiast jedynie ograniczona kompetencja stron w zakresie powoływania się na nieznajomość wpisów.
Postanowienie Sądu Najwyższego z 26.11.2014 r., III CSK 254/13
Wpisy do Krajowego Rejestru Sądowego należy traktować jako fakty powszechnie znane w rozumieniu art. 228 k.p.c. w związku z art. 15 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20.08.1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym.

Początek strony


Karolina Sztobryn
O wzmożonej ochronie McZnaków
Rozszerzona ochrona renomowanego znaku towarowego uprawnia jego właściciela do sprzeciwienia się używaniu i rejestracji znaku identycznego lub podobnego dla towarów lub usług, które nawet nie są podobne do tych, dla których znak renomowany jest zarejestrowany, jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte korzyści lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku. Ochrona znaku renomowanego odzwierciedla zatem tzw. własnościowe podejście do znaków towarowych, które znacząco różni się od tradycyjnej koncepcji ochrony znaków towarowych dotyczącej zapobiegania dokonaniu przez odbiorcę błędnej oceny co do pochodzenia towarów i usług, a więc mającej na celu ochronę funkcji wskazania pochodzenia handlowego towaru oznaczonego danym znakiem. Przejaw aprobaty dla koncepcji własnościowej jest wyraźnie widoczny w przedstawionym wyroku Sądu, który jest przedmiotem niniejszej glosy, w znacznej mierze krytycznej.
Wyrok Sądu z 5.07.2016 r., T-518/13, Future Enterprises Pte Ltd przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
1. Co się tyczy (...) całościowego podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, wystarczającego do tego, by właściwy krąg odbiorców dostrzegał związek między nimi, nawet jeśli ich nie myli, należy przypomnieć, że trzeba je określić przy uwzględnieniu podobieństw wizualnego, fonetycznego i konceptualnego wspomnianych znaków towarowych oraz ewentualnie oceny względnego znaczenia, które należy przypisać tym poszczególnym elementom, biorąc pod uwagę kategorię rozpatrywanych towarów lub usług oraz warunki, w których są one sprzedawane (pkt 32 wyroku).
2. Uwzględnienie zaś aspektów fonetycznego i konceptualnego pozwala na wniosek, że nawet jeśli kolidujące ze sobą znaki towarowe różnią się od siebie pod względem wizualnym i wykazują także różnice pod względem konceptualnym i fonetycznym z uwagi na ich odmienne części końcowe, to jednak cechują się one pewnym stopniem całościowego podobieństwa z uwagi na to podobieństwo konceptualne i fonetyczne ich odpowiednich części początkowych, mianowicie elementów "mc" i "mac" (pkt 34 wyroku).
3. Wreszcie, jeśli chodzi o argument, że zakwestionowany znak towarowy nie odtwarza tej samej struktury co struktura znaku towarowego McDONALD'S, argument ten jest bezskuteczny. Znaczenie ma bowiem to, że zakwestionowany znak towarowy odtwarza wspólne cechy charakterystyczne, z którymi kojarzą się wcześniejsze znaki towarowe z rodziny znaków towarowych "Mc" i na podstawie których odróżniają się one od znaku towarowego McDONALD'S, będącego pierwotnym znakiem towarowym tej rodziny znaków towarowych (pkt 72 wyroku).
4. Właściciel wcześniejszego unijnego znaku towarowego nie ma obowiązku wykazać zaistnienia faktycznego i trwającego naruszenia swego znaku towarowego w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. W przypadku bowiem, gdy można przewidzieć, że takie naruszenie będzie skutkiem sposobu używania znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie, na który to sposób właściciel tego znaku może być skłonny się zdecydować, właściciel wcześniejszego unijnego znaku towarowego nie jest zobowiązany czekać na faktyczne zaistnienie tego naruszenia, aby móc zakazać wspomnianego używania. Właściciel wcześniejszego unijnego znaku towarowego winien jednak dowieść okoliczności pozwalających na ustalenie dużego prawdopodobieństwa wystąpienia takiego naruszenia w przyszłości (pkt 96 wyroku).

Początek strony


Grzegorz Materna
Wertykalne porozumienia cenowe - ewolucja orzecznictwa sądowego i praktyki decyzyjnej Prezesa UOKiK
Antymonopolowa ocena wertykalnych porozumień cenowych stanowi istotne zagadnienie badawcze o dużym walorze praktycznym. Ograniczanie dystrybutorom swobody ustalania cen odsprzedaży na podstawie porozumień z dostawcą (resale price maintenance, RPM) jest od pewnego czasu przedmiotem gorącej debaty. W Polsce zintensyfikowało ją zderzenie konsekwentnej praktyki Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) traktowania tego rodzaju uzgodnień między przedsiębiorcami jako najpoważniejszych (oczywistych) naruszeń prawa konkurencji, ograniczających konkurencję ze względu na sam swój charakter (cel), z tendencjami widocznymi w innych jurysdykcjach (m.in. w USA) do bardziej ekonomicznego podejścia do tych ograniczeń. W efekcie możliwe prokonkurencyjne efekty RPM zaczęły być dostrzegane zarówno przez polskie sądy, jak i przez organ antymonopolowy, który zapowiedział zmianę dotychczasowego podejścia. Celem tego artykułu jest przedstawienie kierunku rozwoju orzecznictwa sądowego i polityki Prezesa UOKiK w odniesieniu do omawianych kwestii, a także zarysowujących się perspektyw zmian polityki decyzyjnej Prezesa UOKiK w sprawach porozumień RPM.

Początek strony


Magdalena Knapp
Odpowiedzialność przedsiębiorcy za udział w zmowie przetargowej będącej efektem zachowania jego usługodawcy
Glosowany wyrok Trybunału Sprawiedliwości (TS) dotyczy możliwości przypisania udziału w zmowie przetargowej przedsiębiorcy za działania niezależnego usługodawcy. Co do zasady nie można automatycznie przypisać działań usługodawcy jego klientom. Orzeczenie omawia dwa różne rodzaje odpowiedzialności za udział w zmowie: odpowiedzialność przedsiębiorcy za jego pracowników oraz odpowiedzialność przedsiębiorcy za działania usługodawcy. W drugim przypadku wskazuje na trzy okoliczności, których wystąpienie przesądzi o odpowiedzialności przedsiębiorcy za udział w uzgodnionej praktyce. Szczególnego podkreślenia wymaga przesłanka warunkująca odpowiedzialność przedsiębiorcy, który nie miał wiedzy o antykonkurencyjnych zamiarach usługodawcy, ale mógł racjonalnie przewidzieć, że dojdzie do naruszenia prawa konkurencji, ponieważ rozmywa ona granice odpowiedzialności. Omawiany wyrok wpisuje się w linię orzeczniczą rozszerzającą zakres podmiotowy odpowiedzialności przedsiębiorcy za udział w zmowie przetargowej.
Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 21.07.2016 r., C-542/14, VM Remonts przeciwko Konkurences padome
Wyrok dotyczy znamion naruszenia, które muszą wystąpić, aby uznać odpowiedzialność przedsiębiorstwa za udział w uzgodnionej praktyce (...) na podstawie działań niezależnego usługodawcy świadczącego mu usługi. Co do zasady przedsiębiorstwo nie może być pociągnięte do odpowiedzialności za udział w uzgodnionej praktyce na podstawie działań niezależnego usługodawcy, świadczącego na jego rzecz usługi. Usługodawca, w zakresie, w jakim w sposób niezależny świadczy na danym rynku usługi za wynagrodzeniem, winien być traktowany (...) jak przedsiębiorstwo odrębne od tych, na rzecz których świadczy usługi, a odpowiedzialność za działania takiego usługodawcy nie będzie automatycznie przypisywana jednemu z tych przedsiębiorstw. Odpowiedzialność za udział w uzgodnionej praktyce, w którą zaangażowany jest usługodawca, może być przypisana przedsiębiorstwu usługobiorcy jedynie pod pewnymi warunkami. W szczególności przedsiębiorstwu usługobiorcy można przypisać udział w spornej praktyce uzgodnionej, gdy mogło ono racjonalnie przewidzieć (...) antykonkurencyjne działania swych konkurentów i usługodawcy i było gotowe zaakceptować wynikające stąd ryzyko.

Początek strony


Maciej Wojtuń
Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na skutek wszczęcia postępowania karnoskarbowego
W Trybunale Konstytucyjnym (TK) oczekuje na rozpoznanie sprawa K 31/14 z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, dotyczącego zgodności z Konstytucją RP art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Część wątpliwości konstytucyjnych, jakie wywoływał ten przepis w poprzednio obowiązującym brzmieniu, zostało rozstrzygniętych wyrokiem TK z 17.07.2012 r. w sprawie P 30/11. Na uwagę zasługuje interpretacja głównych tez tego orzeczenia przez sądy administracyjne, dokonujące kontroli legalności w konkretnych sprawach podatkowych.

Początek strony


Grzegorz Borkowski
Opłaty "śmieciowe" - czyja kompetencja?
Gospodarka odpadami komunalnymi to problem wielkiej wagi. Sprawy dotyczące związanych z tym opłat coraz częściej trafi ają na wokandy sądów administracyjnych. Rozbieżność w orzecznictwie wywołała kwestia przekazywania uprawnień właściwych organów (wójt, burmistrz, prezydent) innym podmiotom. Wykluczając taką możliwość, sąd wskazał również na potrzebę zmiany uchwał rad gmin sprzecznych ze stanowiskiem składu siedmiu sędziów. Pogląd, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od dnia jej podjęcia stanowi novum w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i zasługuje - z przyczyn podanych w uzasadnieniu uchwały - na pełną aprobatę.
Uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.12.2016 r., II FPS 3/16
1. W sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepis art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.) wyłącza stosowanie przepisu art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.).
2. Wykładnia dokonana w uchwale wiąże od dnia jej podjęcia.

Początek strony


Marcin Mazur
Warunki sanitarne w celi więziennej a prawo do prywatności
Osoba pozbawiona wolności nie traci, przez sam fakt swego uwięzienia, ochrony swoich praw gwarantowanych przez Konstytucję RP. Wręcz przeciwnie, osoby pozbawione wolności znajdują się w trudnej sytuacji, a władze mają obowiązek te prawa chronić. Prawo do zachowania prywatności podczas korzystania z toalety jest pewnym minimum humanitarnego traktowania, opartego na przyrodzonej i niezbywalnej godności każdego człowieka. Niezagwarantowanie przez państwo wykonujące karę pozbawienia wolności takich warunków musi prowadzić do poniżającego i nieludzkiego traktowania, które pociąga za sobą obowiązek wypłaty słusznego zadośćuczynienia.
Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 15.12.2015 r., 17249/12, Szafrański przeciwko Polsce
Pełna i trwała zabudowa kącika sanitarnego, tj. od podłogi do sufitu, z zapewnieniem niezbędnej wentylacji grawitacyjnej, oddzielnej dla węzła sanitarnego i celi, daje gwarancję niekrępującego użytkowania urządzeń sanitarnych i jest zgodna z ideą humanitarnego wykonania kary pozbawienia wolności.

Początek strony


Table of contents

Rozwiń Zwiń


COMMERCIAL LAW

Paweł Popardowski


COMMERCIAL LAW

Paweł Popardowski
  • Cooperatives in recent case law of the Supreme Court
    - case law review
  • p. 5

    Małgorzata Sekuła-Leleno
  • Public Procurement Law in Supreme Court case law
    - case law review
  • p. 17

    Aleksander Chłopecki
  • Loss caused by drop in value of a financial instrument
    - commentary on judgment of the Court of Appeal in Warsaw of 16 April 2014, VI ACa 1284/13
  • p. 33

    Jacek Jastrzębski
  • Guarantee clause in a preliminary agreement (an agreement to enter into an agreement)
    - commentary to the Polish Supreme Court's judgment of 6 March 2015, III CSK 155/14
  • p. 39

    Jacek Krauss
  • Permissibility of limiting the scope of usufruct by excluding the usufructuary's right to derive benefits
    - commentary on Supreme Court judgment of 6 November 2014, II CSK 53/14
  • p. 50

    Jakub Horoch
  • Personal scope of longer period of limitation for tort claims
    - commentary of Supreme Court judgment of 27 May 2015, II CSK 488/14
  • p. 58

    Anna Grzywińska-Okoń
  • Applying the provisions on partnership liquidation to the procedure of partnership dissolution without liquidation
    - commentary on Supreme Court judgment of 5 May 2016, II CSK 573/15
  • p. 64

    Radek Rafał Wasilewski
  • Entry in the National Court Register as a commonly known fact
    - commentary to the Supreme Court decision of 26 November 2014, III CSK 254/13
  • p. 70

    INTELLECTUAL PROPERTY

    Karolina Sztobryn
  • On extended protection of Mc trade marks
    - commentary on Judgment of the General Court of 5 July 2016, T-518/13, Future Enterprises Pte Ltd versus European Union Intellectual Property Office
  • p. 78

    COMPETITION PROTECTION

    Grzegorz Materna
  • Vertical price agreements: evolution of judicial decisions and case law of the President of the UOKiK
    - case law review
  • p. 87

    Magdalena Knapp
  • An entrepreneur's liability for bid-rigging arrangements set up by external service provider
    - commentary on Court of Justice judgment of 21 July 2016, C-542/14,VM Remonts versus Konkurences padome
  • p. 97

    TAXES

    Maciej Wojtuń
  • Suspension of the running of the period of limitation of tax liabilities due to initiation of fiscal penal proceedings
    - review of case law
  • p. 104

    Grzegorz Borkowski
  • Waste removal fees: whose power?
    - decision of the quarter
  • p. 117

    VARIA

    Marcin Mazur
  • Sanitary conditions in a prison cells and the right to privacy
    - commentary on judgment of the European Court of Human Rights of 15 December 2015, 17249/12,Szafrański versus Poland
  • p. 123

    Table of Contents & Abstracts
    p. 133




    Paweł Popardowski
    Cooperatives in recent case law of the Supreme Court
    - case law review

    This case law review focuses on the presentation of the latest statements of the Supreme Court concerning the interpretation of provisions of the Act of 16 September 1982 - Cooperative Law. An analysis of the jurisprudence of the Supreme Court from 2014-2016 indicates that against the background of this Act we should identify those problem areas that arouse considerable doubts in interpretation. This applies to appeals against resolutions of the governing bodies of cooperatives and their divisions. These issues are presented in more detail in this case law review.

    Back to top


    Małgorzata Sekuła-Leleno
    Public Procurement Law in Supreme Court case law
    - case law review

    The problems of public procurement law are an important area of the adjudicating activity of courts, including also the Supreme Court - due to the diversity of legal problems and their unquestionable legal importance. In this context the statements of the Supreme Court are of fundamental importance from the point of view of the practice and application of the law. A presentation of the achievements of the Supreme Court enables showing the basic interpretation problems that come up against the background of applying the Act of 29 January 2004 - Public Procurement Law. This review includes an analysis of judgments issued in 2014-2016 (first half). This shows that interpretation of provisions of the Public Procurement Law undoubtedly causes many controversies, which is also reflected in the case law of general courts and the Supreme Court.

    Back to top


    Aleksander Chłopecki
    Loss caused by drop in value of a financial instrument
    - commentary on judgment of the Court of Appeal in Warsaw of 16 April 2014, VI ACa 1284/13

    This commentary is partly critical. The basic thesis of analyzed court judgment is that is not possible to specify the amount of loss related to the acquisition of units in an open-end investment fund due to the variable value of those units - in the situation in which the investor still holds the units. Courts ignored the issue of the possibility (or lack of it) to dispose of units and also accepted that so-called misseling is a factor which automatically leads to a loss. The courts did not take into account the possibility that the acquisition of units may have been ineffective or may have been made on the account of a bank.

    Back to top


    Jacek Jastrzębski
    Guarantee clause in a preliminary agreement (an agreement to enter into an agreement)
    - commentary to the Polish Supreme Court's judgment of 6 March 2015, III CSK 155/14

    In this judgment, the Polish Supreme Court has examined a relatively complex contractual setup of two preliminary agreements that were closely interlinked via the conditions precedent stipulated in both. Additionally, one of the agreements included a guarantee clause under which the prospective buyer agreed to bear the risk of the non-fulfilment of one of the conditions precedent - in such a case the cash deposit placed by the buyer with the seller was to be retained by the seller as a fixed-sum compensation. Ultimately,the definitive agreements have not been entered into because of some of the conditions precedent not being fulfilled and the vendor invoked the guarantee clause to retain the cash deposit. The courts of the first and second instances issued different judgments and the cassation appeal filed by one of the parties provided the Supreme Court with an opportunity to analyse the legal questions arising under this contractual framework.

    Back to top


    Jacek Krauss
    Permissibility of limiting the scope of usufruct by excluding the usufructuary's right to derive benefits
    - commentary on Supreme Court judgment of 6 November 2014, II CSK 53/14

    In this commentary, the permissibility of excluding the usufructuary’s right to derive benefits as a way to limit the scope of usufruct is criticised. This is against the essence of the right of usufruct, which makes it invalid. The commentary contains arguments why limiting the scope of the right of usufruct by eliminating the right to derive benefi ts is inconsistent with Art. 252 of the Civil Code. This assessment is not affected by the fact that in the case in point it was a share in a limited liability company that was the object of usufruct. In such a case, pursuant to Art. 265(2) of the Civil Code, the provisions on the usufruct of things are applied mutatis mutandis, but such application cannot be inconsistent with the nature of usufruct as a property right. Meanwhile, the Supreme Court applied a line of reasoning which cannot be approved: when there are no natural benefits of the share, civil benefi ts can be excluded in full, which enables complete exclusion of any benefits. Thus use of the share would consist only in exercising the right to vote (right to use a share). The commentary critically assesses the right of usufruct understood in this way, while arguing that other than in the exception described in Art. 187(2)of the Code of Commercial Partnerships and Companies, share rights cannot be split, therefore disposal of a share by means of disposal of the right to vote alone is absolutely null and void. It should also be seen as highly disputable if - with the usufruct being null and void - only the validity of an obligation relationship (e.g. lease) were to be accepted. The Code of Commercial Partnerships and Companies only gives legitimacy with regard to the company to persons who acquired their rights on the basis of enumerated disposal methods (transfer, usufruct, pledge).

    Back to top


    Jakub Horoch
    Personal scope of longer period of limitation for tort claims
    - commentary of Supreme Court judgment of 27 May 2015, II CSK 488/14

    Art. 442(1)(1) of the Civil Code states the general rule that tort claims become barred by limitation after three years. Paragraph 2 of this article is a special provision and refers to the category of torts which are also criminal offences. Torts of this type are barred by limitation after twenty years. However, the legislator did not specify whether paragraph 2 applies only to a debtor who is a criminal or also to a person who did not commit a crime, but is liable for the acts of the criminal. In its judgment of 27 May 2015, the Supreme Court ruled that the longer period of limitation applied not only to the perpetrator of a tort classified as a crime, but also to a person liable for the acts of the criminal. The Supreme Court argued that art. 442(1) CC uses the term 'person obliged to repair the damage', which covers a wider personal scope than the perpetrator him/herself. This view deserves approval. What cannot be approved is the Supreme Court's statement that if a person liable on the basis of risk for the acts of another person is, in a given situation, also liable for this person's own non-criminal tort, then the three-year period of limitation from Art. 442(1)(1) CC will apply. This view is contrary to the rule of liability on the basis of risk, separated from the condition of the guarantor's guilt.

    Back to top


    Anna Grzywińska-Okoń
    Applying the provisions on partnership liquidation to the procedure of partnership dissolution without liquidation
    - commentary on Supreme Court judgment of 5 May 2016, II CSK 573/15

    The ruling discussed in the commentary refers to the doubts that arise in connection with interpreting the provisions relating to dissolving a partnership without liquidation. According to Art. 67 of the Code of Commercial Partnerships and Companies, in cases specified in this Act, 'liquidation of the partnership shall be conducted, unless the partners have agreed on another manner of bringing the operations of the partnership to an end'. The legislator did not regulate in any way the procedure that would lead to ending the company's business in such cases. In view of the above, there have been opinions presented in the case law that Art. 82 and 83 CCPC, providing for the obligation to make settlements with partners and creditors of a partnership in the event of its liquidation, should apply to such proceedings. In the ruling discussed in this commentary, the Supreme Court presents arguments for there being no obligation to apply the above provisions on partnership liquidation in cases when a partnership is dissolved without liquidation. The author fully shares the position presented by the Supreme Court.

    Back to top


    Radek Rafał Wasilewski
    Entry in the National Court Register as a commonly known fact
    - commentary to the Supreme Court decision of 26 November 2014, III CSK 254/13

    The Supreme Court has formulated the thesis that entries in the National Court Register (KRS), published in Monitor Sądowy i Gospodarczy [Court and Economic Monitor], in civil procedure are considered commonly known facts (Art. 228(1) of the Polish Code of Civil Procedure). The refl ections of the Supreme Court do not provide a deeper analysis of this legal position. Considering the nature of entries in the NCR in the light of the theory of commonly known facts it should be recognised that entries in the NCR do not correspond to the category of commonly known facts. Commonly known facts are based on the criterion of general awareness and objective authenticity. In the case of entries in the NCR - in the light of the directive conception of statutory interpretation - they only limit the parties' ability to claim ignorance of entries. It is not identical with the fact that a certain community has the knowledge about entries in the NCR and their contents. This does not exclude the requirement of relying on an entry in the NCR or its contents. Likewise, this does not mean that courts are required to take entries in the NCR into account ex offi cio. It should be emphasized that the presumption of truthfulness of entries in the NCR does not apply to some of them, and besides, it is a rebuttable presumption. Commonly known facts do not involve a presumption of their truthfulness, but are true by defi nition. As a conclusion it should be assumed that the nature of entries in the NCR is special, but these entries do not correspond to the legal notion of commonly known facts.

    Back to top


    Karolina Sztobryn
    On extended protection of Mc trade marks
    - commentary on Judgment of the General Court of 5 July 2016, T-518/13, Future Enterprises Pte Ltd versus European Union Intellectual Property Office

    The extended protection of a trade mark with reputation gives the proprietor the right to oppose the use of an identical or similar trade mark for a product or service which is not even similar to the one the reputable trade mark is registered, when the use without due cause of the trade mark applied for would take unfair advantage of, or be detrimental to, the distinctive character or the repute of the earlier trade mark. The General Court, in its judgment in case T-518/13, Future Enterprises Pte Ltd versus European Union Intellectual Property Office, assessed the similarity of trade marks, goods and services, and the possibility of detrimental effect for a trade mark from the point of view of reputation. This shows the Court's approval for enhanced protection of trade marks with reputation.

    Back to top


    Grzegorz Materna
    Vertical price agreements: evolution of judicial decisions and case law of the President of the UOKiK
    - case law review

    The article describes the evolution of the assessment of resale price maintenance (RPM) agreements in case law of the President of the Polish competition authority (UOKiK) and courts. The article shows that the approach to RPM agreements starts to change. Although the UOKiK and the courts continue to treat RPM as the most obvious infringements of competition law, their pro-competitive effects began to be perceived. The most obvious manifestation of that change in the approach to RPM is the competition authority's official declaration to intervene only in such cases when economic analysis can prove that anti-competitive effects clearly outweigh pro-competitive ones. Unfortunately, as it is argued in the article, the declaration is not fully clear and also not consistent with the decisions of UOKiK President.

    Back to top


    Magdalena Knapp
    An entrepreneur's liability for bid-rigging arrangements set up by external service provider
    - commentary on Court of Justice judgment of 21 July 2016, C-542/14,VM Remonts versus Konkurences padome

    The judgement addresses the issue of liability of an entrepreneur for bid-rigging arrangements set up and run by a service provider outside the entrepreneur's control. As a rule, acts of rogue contractors cannot automatically be attributed to its clients. The CJEU discusses two types of liability applicable to undertakings for an anti-competitive behaviour, firstly, liability for their employees and, secondly,for actions of independent agents. In the latter case, the CJEU formulated a test for attribution of anti-competitive conduct of a service provider. One scenario calls for special attention: the situation in which an undertaking did not have the knowledge of anti-competitive objectives nor could reasonably foresee anti-competitive conduct of its competitors or contractors, but could have reasonably foreseen that competition law would be infringed. It seems to be stretching the limits of liability and at the same time does not provide sufficient level of clarity as to how it should be interpreted. The ruling expands CJEU's case law on the scope of subjective elements of liability for involvement in a cartel established by a service provider.

    Back to top


    Maciej Wojtuń
    Suspension of the running of the period of limitation of tax liabilities due to initiation of fiscal penal proceedings
    - review of case law

    The judgment of the Constitutional Court of 17 July 2012 in case P 30/11 did not remove all constitutional doubts arising with regard to applying Art. 70(6)(1) of the Tax Ordinance. In practice, the issue of key importance for taxpayers is how the main theses of this judgment are interpreted by administrative courts, which review the legality in specific tax cases. In the case law of the Supreme Administrative Court it is assumed, almost uniformly, that in order for the running of the period of limitation of tax liabilities to be suspended it is enough if the taxpayer is notifi ed of the initiation of fiscal penal proceedings in rem, and not in personal.

    Back to top


    Grzegorz Borkowski
    Waste removal fees: whose power? - decision of the quarter
    The management of municipal waste is a major issue. The cases concerning the related fees are increasingly often heard by administrative courts. What caused a discrepancy in case law was the issue of delegating the powers of the relevant authorities (head of commune,town or city mayor) to other entities. While holding that this was not permitted, the court also emphasises the need to amend municipal council resolutions that are inconsistent with the view expressed by the panel of seven judges. The standpoint that an interpretation presented in the resolution is binding from the day of its adoption is a novelty in the case law of the Supreme Administrative Court and - for the reasons included in the statement of reasons - merits full approval.

    Back to top


    Marcin Mazur
    Sanitary conditions in a prison cells and the right to privacy
    - commentary on judgment of the European Court of Human Rights of 15 December 2015, 17249/12,Szafrański versus Poland

    The commentary describes the case brought to the ECtHR against Poland by A. Szafrański. He complained that the toilet facilities were not properly separated from the rest of the cell in which he was serving his sentence. This is the fi rst judgment against Poland in which the conditions of the cell were not linked with overcrowding. The lack of a full partition of sanitary facilities from the rest of the cell was the only reason for the ECHR to conclude that there was an infringement of Art. 8 of the European Convention of Human Rights. The author criticizes the functioning of the Polish justice system and argues that the provisions of the Executive Penal Code and the relevant regulations are sufficient for Polish courts to ascertain violations of the right to privacy and even inhuman treatment.

    Back to top


    Redakcja

    Rozwiń Zwiń

    redaktor naczelny - Dr Marek Grzybowski
    sekretarz redakcji - Anna Popławska
    tel.: + 48 668 618 563
    e-mail: anna.poplawska@wolterskluwer.com

    Kontakt

    Rozwiń Zwiń

    Dział Czasopism:
    Wolters Kluwer SA
    ul. Przyokopowa 33
    01-208 Warszawa
    e-mail: czasopisma@wolterskluwer.pl
    fax: 22 535 81 35

    Dyrektor Działu Publikacji Periodycznych
    Klaudia Szawłowska-Milczarek
    klaudia.szawlowska@wolterskluwer.com
    Sekretariat: tel. 22 535 82 19
    www.czasopisma.wolterskluwer.pl

    Opinie (1)

    Irek
    19-07-2017
    Ocena: 5/5
    Czasopismo kupuję w miarę regularnie. Jest to, według mnie, jedna z lepszych gazet prawniczych. Zastawiam się nawet na prenumeratą ;) Na razie zostanę jednak przy wersji papierowej, pojedynczej.
    Aby dodać opinię, zaloguj się lub załóż konto

    Kupując w profinfo zyskujesz

    Gwarancja najlepszej ceny
    Gwarancję najlepszej ceny
    Darmowa dostawa już od 50 zł
    Darmową dostawę już od 50 zł
    Pomoc konsultanta na infolinii
    Pomoc konsultanta na infolinii
    Promocyjne ceny i rabaty
    Promocyjne ceny i rabaty
    Sprawna realizacja zamówienia
    Sprawną realizację zamówienia

    Pomyśl o dodaniu do koszyka

    Ostatnio oglądane produkty